دکتر خسروی جزئیات شعار انتخاباتی خود را تشریح کرد

سرویس موکریان_ دکتر جمال خسروی بعد از آنکه داوطلب کاندیداتوری در یازدهمین دوره انتخابات مجلس در بوکان شد، شعار خود را«هستیم برآن عهد که بستیم» اعلام و با انتشار یادداشتی ابعاد این شعار را به شرح زیر اعلام کرد.

سرویس موکریان_ دکتر جمال خسروی بعد از آنکه داوطلب کاندیداتوری در یازدهمین دوره انتخابات مجلس در بوکان شد، شعار خود را«هستیم برآن عهد که بستیم» اعلام و با انتشار یادداشتی ابعاد این شعار را به شرح زیر اعلام کرد.

​​​​​​​به گزارش خبرنگار زریان موکریان، متن این یادداشت به شرح زیر است:

تجربه 5 سال مدیریت در بوکان عزیز در کسوت فرماندار و تجربه کار تیمی و ارتباط کاری با استانداران و مجموعه استانداری و مدیران کل در استان، مسئولین و مدیران شهرستان در این کانال تحت عنوان «گزارش به مردم» به عرض مبارک بوکانیان و بوکان آینده می رسانم چون با تمام وجود باور دارم که عدم انباشت تجربه در طول دهه های متمادی، بر تن این دیار پر مسأله زده است و خود از چالش های توسعه در این شهرستان بوده است.

در این کانال، از بوکان و قابلیت ها، محدودیت ها و تنگناها، مسائل و چالش ها، موانع و راهکارها و عملکردها می گویم.

سال 93 که مأموریت سنگین فرمانداری را در شهری چون بوکان با گره ها و رنج های تلنبار شده در طول دهه ها بر عهده گرفتم، با ایمان به نقش امید، آرامش، خردجمعی و عقلانیت و جدیت و سماجت در پیگیری، آغاز کردم علیرغم مشکلات عدیده و امکانات محدود.

می دیدم مردم خسته از افراط و تفریط، خسته از اختلافات و تنش های مدیریتی در سطح شهرستان، تشنه آرامش روحی و امنیت خاطر برای کار جمعی اند.

به عنوان یک جامعه شناس با آرامش شروع کردم چون همواره باور داشته‌ام که در فضای تنش آلود میان مسئولین و مردم، کینه و نفرت و زیرآب زدن ها سر بر می آورد و گنجینه نیروی انسانی کارآمد، پنهان می ماند و بلااستفاده.

خود را موظف به تحقق آرامش و عقلانیت می دیدم و اینها را ضرورتی اجتناب ناپذیر،چون تنها در این صورت می شد، انرژی جمعی همگان را به کمک برای احیای بوکان طلبید و روی هم افزود و گره های برجا مانده از دهه های خشونت و کینه را گشود و همه را در عرصه های مختلف و در فرایندهای تصمیم گیری و تصمیم سازی ها، درگیر کرد تا یاریگران و بازیگران، میدان حل مشکلات شهرستان را نه به مثابه رینگ بوکس و جولانگاهی برای شکست و حذف همدیگر بلکه به مثابه میدان بازی فوتبالی تصور کنند که همه با کار جمعی و گروهی، بدنه مدیریت محلی را فربه تر می کنند تا از گره های ریز و درشت آن، گره گشایی کنند.

آزمودم که مدیریت شهرستان بازیگرانی دارد ( شورا، شهردار، رؤسای ادارات، سازمان های مردم نهاد و ...)لذا رویکرد صحیح ،رویکرد تعاملی ست نه تقابلی.

آزمودم که با این رویکرد می توان به حل مشکلات ریز و درشت بجا مانده از دهه ها سلطه « رویکرد حذفی» دست یافت . دیدم که با ارتقای روحیه کار جمعی و حذف خودخواهی، با پذیرش تفاوت ها و با کاهش سطح نزاع می توان همه ظرفیت ها را در سطح شهرستان به کار گرفت . مهمتر از همه، به کمک سرمایه های اجتماعی مردم می توان دل به دریا زد و از بار سنگین بوکان کاست و واقع گرایانه و به دور از دروغ و سیاه نمایی و فریب و عوام فریبی، دل در راه توسعه متوازن در شهرستان و استانی نهاد که هر دو از توسعه نامتوازن در رنج اند .

مگر می شود جز با هماهنگی و همکاری تام و تمام در شهرستان، به مصاف رفع توسعه نامتوازن در سطح استان و کشور رفت؟!

قطعاً مسأله شناسی راهبردی توسعه در شهرستان، بدون مسأله‌شناسی توسعه در استان و کشور، ناممکن است و ره به جایی نمی برد.