پیشنهادی با طعم انتقاد به شورای شهر بوکان/ دکتر امیر عبدالهی

سرویس مقاله_این یادداشت به قلم «دکتر امیرعبداللهی» عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد مراغه نوشته شده و دراختیار زریان موکریان قرار گرفته است.

سرویس مقاله_این یادداشت به قلم «دکتر امیرعبداللهی» عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد مراغه نوشته شده و دراختیار زریان موکریان قرار گرفته است.

​​​​​​​نامگذاری خیابانی در تهران به نام «سردشت» به همت کمیسیون فرهنگی شورای اسلامی شهر سردشت اقدامی قابل تقدیر و تحسین بود. هر چند در نگاه اول شاید این تلقی در ذهن ایجاد گردد که نامگذاری خیابانی در تهران چه نقشی در توسعه سردشت دارد؟ اما اگر به صورت عمیق به مساله نگاه شود، از چند بعد قابل فهم تر خواهد بود.

نامگذاری اماکن عمومی در دنیا امروزه یکی از مولفه های اساسی هویت شهری محسوب می شوند. هر نامی در خیابان یا اماکن عمومی یک شهر در واقع شناساندن آن خیابان محسوب می شود که حکایت از ترویج فرهنگ، هویت و شناسایی آن است. نام سردشت در تهران تنها به خاطر شناسایی یک آدرس و تفکیک از خیابانهای دیگر نیست، بلکه احترام و توجه به ملت و تاریخی است که این شهر دارد. توجه به هویت شهری است که یا فراموش شده است یا کمتر مورد توجه بوده است. دقت در تابلویی است که رهگذران سعی میکنند آن را بهتر و بیشتر بشناسند. تابلویی نمادین برای شناساندن هویت مردمانی است که یا به سبب شیمیایی یا قرارگرفتن در مرز یا فقر و محرومیت، کمتر در کانون توجه مرکزنشینان بوده است. بدین صورت این تابلوی نمادین سرشار از معانی اجتماعی، فرهنگی و سیاسی هستند. در واقع ماهیت و اهداف این اقدام آگاه سازی به مسؤلان و رهگذران در جهت توجه بیشتر و شناسایی بهتر و بازسازی اساسی آن است؛ نامی که برای هزاران رهگذر در طیف های متفاوت برای سالیان دراز قابل تامل و توجه است. نامی که برای هزاران عابری که به آن خیره می شوند، دارای بازتاب مثبتی در درازمدت در زمینه شناساندن و هویت بخشی آن است.

پیشنهاد می گردد همچو اقدام های مثبتی که کمتر مورد توجه کمیسیون های فرهنگی شورا و سایر ارگانهای مربوطه بوده، مورد توجه قرار گیرد و این کانون ها سعی در معرفی و شناساندن شخصیت تاریخی، سیاسی و ادبی خویش داشته باشند؛ امری که حداقل در شهر بوکان کاملا در بوته بی توجهی و فراموشی است. امروزه به خاطر نامگذاری خیابانهایی به نام ستارخان و باقرخان میلونها نفر با این نام و هویت آنان آشنا می شوند، ولی سردار عزیزخان مکری که هم از بُعد نظامی به عنوان سردار کل ایران و وزیر جنگ دوره ناصری بوده و هم از بُعد فرهنگی ریاست دارالفنون را بر عهده داشته، کاملا گمنام و ناآشنا است.

پیشنهاد میشود یکی از خیابانهای اصلی شهر تهران به نام سردار عزیز خان مکری، نظر به اهمیت این شخصیت تاریخی باید در سرلوحه یکی از برنامه کمیسیون فرهنگی شورای شهر بوکان با همکاری کمیسیون فرهنگی شورای شهر تهران قرار گیرد.

امید است کمیسیون های فرهنگی شورا در همه شهرهای کُردنشین نسبت به شناساندن شخصیت های تاریخی خودشان به عنوان یکی از راههای توجه به تاریخ شهرشان، این مهم را مورد توجه قرار دهند.